ย้อนรอยหัวใจ
เกือบ 4 ปีแล้วครับ ที่ผมไม่มีโอกาส มาเหยียบที่แห่งนี้
เนื้อเพลง ที่ผมแต่ง ยังก้องอยู่ในหูเสมอๆ
“หอคอยเมืองสุพรรณตั้งตรง คือเก่า แต่ใจของเจ้า คือเอียง แท้ละหนอ
คำสัญญารักวัดป่าเลไลยก์์บ่ดลใจพอ เจอคนรูปหล่อ ลืมหนุ่มอุบลฯ คนไกล..”
หอคอยเมืองสุพรรณก็ยังตั้งตรงอยู่อย่างนั้น ทำไมใจเธอถึงได้เอนเอียงนัก
คำสัญญารักวัดป่าเลไลยก์ ไม่ดล ใจพอ พบคนรูปหล่อลืมหนุ่ม อุบลคนไกล…
เชื่อว่าทุกเพลง ย่อมจะมีที่มา คุณคงไม่เชื่อสินะ ว่าเพลงนี้ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปทุกอย่าง
ทุกเพลงมีเรื่องเล่า ของมันทั้งนั้นแหละ เชื่อสิ… ในวันนี้ผมเองได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้
?… 4 ปีของการกลับมา
เรื่องเล่า เรื่องเดิม แต่ผมเองไม่มีรอยยิ้มสักนิดเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อก่อน
ผมเองไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง จะได้กลับมา ที่มีมีเรื่องเล่าของผมอยู่มากมาย ที่นี่คือจังหวัดสุพรรณฯ
แม้ว่าหอคอยนั่นยังคงอยู่ ต้นไม้ต้นเก่ายังอยู่ แต่เชื่อสิว่า หัวใจผมนั้นได้ตายไปจากวันนั้นเสียแล้ว..
ผมเองได้แต่เดินจากไป… ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความเห็น ไม่อยากจะพูดถึง
และก็ได้แต่บอกตัวเองเสมอๆ … ว่าต่อไปนี้ อดีต จะไม่สามารถทำอะไรผมได้ต่อไป ..
แต่… มันไม่จริงหรอกครับ …จากใจผู้ชายป้ายแดง…
with 1 comment.
Read more articles on in mylife.
#1. May 14th, 2008, at 4:02 AM.
ทำตัวเป็นคนแก่พูดเรื่องความหลังไปได้
จอนถ้าคิดว่าเศร้าก็เศร้า ถ้าคิดว่าแฮปปี้ก็แฮปปี้ งงมะ5555